Stilte rond landgoed de Polberg in Wapenveld

De doodse stilte die de eigenaar van het landgoed de Polberg in Wapenveld voor ogen heeft is op dit moment ver te zoeken.
Het is nu meer een stilte voor de storm. Maar deze stilte heeft ook wel iets met de dood.

Door Gelders Roos, 4 april 2017

Het is wel weer even geleden dat wij mochten genieten van de zelf afgenomen interviews die de eigenaar in een plaatselijk blad liet publiceren over zijn plannen om zijn ‘onverkoopbare’ landgoed de Polberg om te zetten in een natuurbegraafplaats. De provincie kreeg er in die interviews van langs. Het voorgenomen beleid van maximaal vijftig graven per hectare zou de ‘doodssteek’ zijn voor de plannen voor de begraafplaats. En daarmee zouden de beoogde centjes niet binnen komen.

Maar nu worden er zoete broodjes gebakken. De provincie heeft het maximum van vijftig graven inmiddels vastgesteld in de Omgevingsvisie en daar zitten de amateur-begrafenisondernemers aan vast. Althans voorlopig. Want de provincie laat nog studeren op de gevolgen voor de natuur van het delven van graven. De Begravers speculeren op een verruiming van het aantal gravenĀ per hectare. En dan wordt het interessanter voor de broodbegravers.

Op dit moment lijkt het omzetten van een landgoed dat voor miljoenen te koop stond in een begraafplaats een gok. De waarde ben je kwijt zodra het landgoed voor de eerste begrafenis in gebruik is genomen. Dan is het maar afwachten of de klanten komen en of de provincie het aantal graven per ha gaat verruimen.

Er zijn mensen die dat allemaal niet gaan afwachten. In de omgeving van het landgoed staan al veleĀ  huizen publiek te koop en is bovendien sprake van stille verkoop door nog een aantal eigenaren. De dorpsraad denkt dat begraven goed is voor het toerisme. De toeristen zullen dan vermoedelijk op een bezemsteel arriveren.
Graven en toeristen in ruil voor de vluchtende eigen bewoners. En dat is pas beleid!

De Polberg had/ heeft een alliantie gesloten met de Brabantse broodbegravers die het ‘verdienmodel’ van begraven in de natuur ontwikkelden. Of de liefde tussen de Polberg en de Brabanders niet is bekoeld door het provinciale maximum aantal graven per ha valt te bezien. We zullen het wel spoedig merken want de Brabanders hadden hun oog ook laten vallen op het naastgelegen landgoed Winfried. Daar is het oorverdovend stil.
Er zijn plenty mogelijkheden voor enthousiaste begravers. Er staat nog wel wat te koop in de omgeving. Eigendommen van degenen die voor de bui binnen willen zijn.
Laat het gemeentebestuur van Heerde deze kans voorbijgaan om van Wapenveld een heus Gravenveld te maken?
Nog wat stukjes in de plaatselijke krant, locale politiek, een voldongen feit, druk op de provincie en we hebben weer een polderoplossing.

Waar zijn de mensen die opstaan voor de natuur? Die noemen wij toch liefkozend: ongerept?

Een Romeinse Keizer zei het al na de grote brand van Rome: Pecunia non olet.( geld stinkt niet). En hij herstelde de voorheen bestaande urinebelasting.
Nu de kas in Wapenveld op sommige landgoederen leeg is veranderen we de natuur in begraafplaatsen. Zit daar niet een luchtje aan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *