Natuurbegraven en CO2 uitstoot. Een oplossing.

Zo’n jaar of zeven geleden schrijver een paar degelijke wetenschappers een rapport
‘Terug naar de natuur’, Alterra 2009. Zij onderzochten de effecten van het begraven van menselijke stoffelijke overschotten in de natuur. Hun conclusie : het kan wel maar houd maat. Maximaal 80 graven per ha en in gevoelige gebieden significant minder.
Het rapport is af.

Door: Gelderse Roos, 25 juli 2016

Maar er is buiten de waard gerekend. De overheid heeft minder geld over voor natuur. Iedereen moet zelf zijn broek maar ophouden. Ondernemen met natuur is het nieuwe credo. Er is een Nationaal Groenfonds met mooie ideeën om dat te stimuleren. Begraven in de natuur is een ‘robuust’ verdienmodel.
Maar…… hoe kom je om dat rapport van Alterra heen? 80 of minder graven per ha, dat kan echt niet. Verdien je niets mee.

Hoe pak je zoiets aan ?
Je vraagt om een nieuw rapport. Voor de schrijvers daarvan benoem je een begeleidingscommissie. Er mag niets misgaan. Dus de voorzitter is een natuurvermarkter en ook de voorzitter van de inmiddels gevormde branche-organisatie van natuurbegravers zit er in. Kan het verdienmodel bewaakt worden. Want intussen lijkt het al aardig te lopen met natuurbegraven. Maar dat moet wel een beetje royaal. Een paar honderd graven per ha. Dat zet pas zoden aan de dijk.

De nieuwe onderzoekers hebben het niet makkelijk maar zij weten raad. Zij maken een ‘inventariserend’ rapport. Beschrijven de praktijk. En die is een paar honderd graven per ha. Een nieuwe norm is ontstaan. De onderzoekers schrijven nog wel dat iedereen bij lezing van hun rapport zelf zijn conclusies maar moet trekken.
De begeleidingscommissie is blij. Zij weten zelf er niet teveel van. Zo schat de voorzitter van deze commissies het aantal overledenen in Nederland op 300 000 per jaar. Laat dat nu meer dan tweemaal het werkelijke aantal zijn…Weet hij veel, het pensioen lokt.

En de voorzitter van de branche-organisatie? Louter tevreden leden.
En het Nationaal Groenfonds gaat zelfs een  symposium organiseren. Robuust hoor, die verdiensten. Ook de inmiddels opgeheven Dienst Landelijke Gebieden weet het zeker : robuust. De berekening beslaat een half A4-tje.

Maar dan. Er komen wel eens vragen. Hoe het zit met die aantallen per ha.

Daar is ook wat op gevonden. De schrijver van het tweede Alterra-rapport wordt uitgenodigd als spreker, bijvoorbeeld op een symposium van de branche-organisatie, Brana, in december 2015. De bezoekers zijn allemaal even enthousiast over het nieuwe verdienmodel. Maar dan vraagt iemand hem nog even naar de aantallen graven per ha. Spelbreker.  Het is toch wel vreemd dat het ene Alterra rapport (2009) schrijft maximaal 80 en in gevoelige gebieden significant minder graven per ha en het andere Alterra- rapport rept over honderden graven per ha.

Het antwoord is even simpel als verbluffend: het eerste rapport moet als een vingeroefening worden gezien. Niet serieus te nemen dus. Nee, het tweede rapport is een inventarisatie van bestaande praktijk, dat is de nieuwe norm.

Konden we dat nu ook maar doen bij voorbeeld met CO2 uitstoot. De bestaande emissie is de norm. Probleem opgelost. Dat is pas een verdienmodel !

En de natuur? Die lijdt onder vijf of meer maal zoveel menselijke stoffelijke overschotten als in dat nare eerst rapport het matje werd geoordeeld. Maar de natuur reageert niet, denken we.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *